تدریس در رسانههای آموزشی در شرایط ویروس کووید-19
در دوران کنونی، که جهان با بحران عظیم ناشی از شیوع ویروس کووید-19 مواجه است، نظامهای آموزشی در سراسر جهان با چالشهای بیسابقهای روبرو شدند. این بحران، نه تنها زندگی روزمره را مختل کرد، بلکه ساختارهای آموزشی را نیز دچار تغییرات اساسی نمود. یکی از مهمترین این تغییرات، تحولی است که در نحوه تدریس و انتقال دانش در قالب رسانههای آموزشی رخ داد. در واقع، شیوع ویروس کووید-19، ضرورت بهرهگیری گستردهتر و بهروزتر از فناوریها و رسانههای دیجیتال در فرآیند آموزش را به شدت افزایش داد و منجر به تحولاتی چشمگیر در نحوه آموزش و یادگیری شد.
در ابتدا، باید توجه داشت که رسانههای آموزشی در این دوران، نقش مهمی در حفظ تداوم نظامهای آموزشی ایفا کردند. مدارس، دانشگاهها، و موسسات آموزشی که به صورت حضوری فعالیت میکردند، مجبور شدند روشهای خود را تغییر دهند و به سمت آموزشهای مجازی و آنلاین حرکت کنند. این انتقال سریع، چالشهای فراوانی را به همراه داشت؛ از جمله ناآشنایی معلمان با فناوریهای نوین، کمبود زیرساختهای لازم، و عدم دسترسی برخی دانشآموزان و دانشجویان به تجهیزات دیجیتال. در نتیجه، رسانههای آموزشی باید به گونهای توسعه پیدا میکردند که بتوانند این مشکلات را تا حد امکان کاهش دهند و فرآیند یادگیری را همچنان موثر و جذاب نگه دارند.
در بُعد فنی، رسانههای آموزشی در دوران کووید-19، شامل وبسایتهای آموزشی، پلتفرمهای برگزاری کلاسهای مجازی مانند زوم، اسکایپ، و ادوبی کانکت، و اپلیکیشنهای تعاملی و آموزشی بودند. این فناوریها، فرصتهایی بینظیر فراهم کردند تا معلمان بتوانند در قالب جلسات زنده، فیلمهای آموزشی، و تمرینهای تعاملی با دانشآموزان ارتباط برقرار کنند. در کنار آن، رسانههای تصویری، صوتی، و نوشتاری نقش حیاتی در انتقال مفاهیم ایفا کردند. استفاده از ویدیوهای آموزشی، انیمیشنها، و محتواهای تعاملی، آموزش را جذابتر و موثرتر ساختند؛ زیرا درک مطالب دشوار و مفاهیم پیچیده را آسانتر میکردند و انگیزه یادگیری را افزایش میدادند.
همچنین، باید به اهمیت رسانههای اجتماعی در این دوران اشاره کرد. شبکههای اجتماعی مانند تلگرام، واتساپ، و اینستاگرام، به عنوان ابزارهای کمکی، امکان اشتراکگذاری سریع مطالب آموزشی، برقراری ارتباط مستقیم و فوری بین معلمان و دانشآموزان، و حتی برگزاری جلسات پرسش و پاسخ را فراهم کردند. این رسانهها، به ویژه در مواقعی که اینترنت و زیرساختهای آموزشی محدود بودند، نقش حیاتی در حفظ ارتباطات آموزشی ایفا کردند و کمک کردند تا دانشآموزان و معلمان از مسیر آموزش عقب نمانند.
از سوی دیگر، چالشهای فراوانی در پی استفاده از رسانههای آموزشی در این شرایط بروز کرد. یکی از این چالشها، مسئله نابرابری در دسترسی به فناوری و اینترنت بود. دانشآموزانی که در مناطق محروم و یا خانوارهای کمدرآمد زندگی میکردند، بسیاری اوقات نمیتوانستند به محتواهای آنلاین و پلتفرمهای آموزشی دسترسی داشته باشند. این موضوع، شکاف دیجیتال را عمیقتر کرد و بر نابرابریهای آموزشی افزود. بنابراین، دولتها و نهادهای آموزشی مجبور شدند راهکارهای جایگزین و کمکی ارائه دهند، مانند توزیع دستگاههای الکترونیکی، آموزشهای حضوری محدود در فضاهای باز، و تهیه محتواهای قابل بارگیری و بدون نیاز به اینترنت دائم.
در کنار این، معلمان نیز نیاز داشتند مهارتهای جدیدی بیاموزند و به روزرسانیهای فناوری را در آموزش خود لحاظ کنند. آموزش مجازی، نیازمند طراحی محتواهای جذاب، مدیریت کلاسهای آنلاین، و ارزیابی صحیح دانشآموزان بود. این موضوع، اهمیت پرورش مهارتهای دیجیتال در بین معلمان را به وضوح نشان داد و بر ضرورت آموزشهای فنی و حرفهای در حوزه فناوریهای آموزشی تاکید کرد.
از دیگر جنبههای مهم، اثرات روانی و اجتماعی این تحول است. آموزش در رسانههای دیجیتال، علیرغم مزایای فراوان، ممکن است احساس تنهایی، انزوا، و کاهش تعاملات اجتماعی را در دانشآموزان و معلمان ایجاد کند. این امر، نیازمند برنامهریزی دقیق و ایجاد فرصتهایی برای تعاملات غیررسمی و اجتماعی مجازی بود. به عنوان مثال، برگزاری جلسات انجمنی، گروههای گفتوگو، و فعالیتهای گروهی آنلاین، به حفظ سلامت روانی و اجتماعی دانشآموزان کمک کرد.
در نهایت، باید گفت که تدریس در رسانههای آموزشی در شرایط کووید-19، نه تنها یک ضرورت اضطراری بلکه یک فرصت بینظیر برای نوآوری و اصلاح ساختارهای آموزشی است. این بحران، در عین حال که مشکلات و محدودیتهایی را به وجود آورد، امکاناتی بینظیر برای توسعه روشهای نوین، بهرهگیری از فناوریهای پیشرفته، و ایجاد نظامهای آموزشی مقاومتر فراهم کرد. آینده آموزش، بیتردید، ترکیبی از آموزشهای حضوری و مجازی خواهد بود، و رسانههای آموزشی نقش کلیدی در شکلگیری این آینده دارند. بنابراین، باید به توسعه فناوریهای نوین، آموزش معلمان، و رفع نابرابریها توجه ویژه داشت، تا بتوانیم نظام آموزشیای کارآمد و فراگیر بسازیم که در برابر بحرانهای آینده مقاوم باشد و فرصتهای برابر را برای همه فراهم آورد.
تدریس در رسانههاي آموزشي در شرایط ویروس کووید19
مراحل اجراي طرح همياري در امر آموزش يادگيري فراگيران : آموزگار هدف مشخصي را براي درسي كه مي دهد در نظر مي گيرد. تدريس را با صحبت راجع به هدف درسي و ايجاد انگيزه شروع مي كند. توضيح هدف درس در ابتداي تدريس باعث برانگيختن حس كنجكاوي و توجه در شاگردان شده و بي صبرانه منتظر تمرين آن در گروههاي كوچك خود مي باشد. پس از اينكه هدف درس براي شاگردان توضيح داده شد معلم مي تواند با توجه به جَو كلاس ، تدريس خود را در حين يا در پايان كارگروهي انجام دهد. اعضاي گروه مطلب مشخص شده از سوي معلم را به طور انفرادي در گروه مورد مطالعه قرار مي دهند .معلم دراين مرحله در زمينه موضوع تدريس سوالهايي را در اختيار دانش آموزان قرار مي دهد و آنها به صورت فردي پاسخ مي دهند. معمولاً وظيفه معلم است كه زمان پاسخگويي به سؤالات را براي دانش آموزان مشخص نموده و در صورت نياز اين زمان را افزايش مي دهد. افراد گروه با بحث و دليل تراشي براي رسيدن به يك پاسخ مشترك جوابهاي انفرادي خود را مورد مقايسه قرار مي دهند كه نقش معلم سركشي به گروهها و راهنمايي آنان براي رسيدن به جواب مشترك مي باشد. آموزگار راهنمايي، تصحيح سؤ ...
دریافت فایل
برای دانلود اینجا کلیک فرمایید
برای دانلود کردن به لینک بالای کلیک کرده تا از سایت اصلی دانلود فرمایید.